ΝΑΜΑΤΑ ΓΛΥΚΥΡΡΟΙΑ: Ανατολίου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως

37 ὁ δὲ εἶπεν, ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ' αὐτοῦ. εἶπεν δὲ αὐτῷ ὁ ἰησοῦς, πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.
38 ἐν δὲ τῷ πορεύεσθαι αὐτοὺς αὐτὸς εἰσῆλθεν εἰς κώμην τινά: γυνὴ δέ τις ὀνόματι μάρθα ὑπεδέξατο αὐτόν.
39 καὶ τῇδε ἦν ἀδελφὴ καλουμένη μαριάμ, [ἣ] καὶ παρακαθεσθεῖσα πρὸς τοὺς πόδας τοῦ κυρίου ἤκουεν τὸν λόγον αὐτοῦ.
40 ἡ δὲ μάρθα περιεσπᾶτο περὶ πολλὴν διακονίαν: ἐπιστᾶσα δὲ εἶπεν, κύριε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἡ ἀδελφή μου μόνην με κατέλιπεν διακονεῖν; εἰπὲ οὖν αὐτῇ ἵνα μοι συναντιλάβηται.
41 ἀποκριθεὶς δὲ εἶπεν αὐτῇ ὁ κύριος, μάρθα μάρθα, μεριμνᾷς καὶ θορυβάζῃ περὶ πολλά,
42 ἑνὸς δέ ἐστιν χρεία: μαριὰμ γὰρ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται αὐτῆς.

Τρίτη 11 Μαΐου 2010

Ανατολίου Αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως

Έργω την κλήσιν σου,
σφραγίζων όσιε,
λόγοις και πράξεσι,
τω κόσμω έφανας,
της υπέρ νουν Ανατολής,
την έλλαμψιν ιεράρχα.
Συ γαρ Ανατόλιε,
τον Χριστόν ανεκήρυξας,
διπλούν ταις θελήσεσιν ασυγχύτως και φύσεσιν,
υπόστασιν δε φέροντα μίαν,
προς σωτηρίαν των ψυχών ημών.